Maria Wacholc

Maria Wacholc

Teoretyk muzyki, autorka podręczników, śpiewników oraz licznych publikacji z dziedziny muzyki. Kształciła się w Państwowej Szkole Muzycznej w Gdyni (1957–1961) pod kierunkiem Wandy Stankiewiczowej (fortepian) i Bolesława Pawelczyka (przedmioty teoretyczne), a następnie w Państwowej Średniej Szkole Muzycznej w Gdańsku (1961–1965) w klasie fortepianu Józefa Sekury i na wydziale pedagogicznym pod kierunkiem Wandy Dubanowicz.
W latach 1965–1973 studiowała w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie, m.in. u Józefa Boka, Marii Dziewulskiej, Kazimierza Gierżoda, Zofii Kielanowskiej, Wincentego Laskiego, Witolda Rudzińskiego, Stefana Śledzińskiego, Macieja Zalewskiego. W 1969 roku ukończyła Wydział Wychowania Muzycznego (dyplom z wyróżnieniem), a w 1973 roku Wydział Teorii, Kompozycji i Dyrygentury (sekcja Teorii Muzyki).
W 1987 roku uzyskała stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie teorii muzyki, na podstawie rozprawy Jan Adam Maklakiewicz (promotor: ks. prof. dr hab. Jerzy Pikulik; wyd.: Warszawa 2000 AMFC). Kwalifikacje naukowe II stopnia w zakresie teorii muzyki uzyskała w 1997 roku w Akademii Muzycznej w Krakowie, po przedstawieniu monografii: Ks. Antoni Hlond (Chlondowski). t. I — Życie, działalność, twórczość kompozytorska; t. II — Katalog twórczości kompozytorskiej (Wydawnictwa Salezjańskie, Warszawa 1996) i wygłoszeniu wykładu na temat: Wpływ muzyki współczesnej na ewolucję koncepcji kształcenia słuchu w Polsce w latach powojennych.
Posiada ponad 30-letni staż pedagogiczny w szkolnictwie muzycznym różnych szczebli. Pracę pedagogiczną rozpoczęła bezpośrednio po ukończeniu studiów na Wydziale Wychowania Muzycznego, w trakcie trwających jeszcze studiów na Wydziale Teorii, Kompozycji i Dyrygentury. W pierwszych latach działalności zawodowej prowadziła chóry szkolne, uczyła przedmiotów teoretycznych w szkołach muzycznych I stopnia. W latach 1970–1984 i 1993–2005 pracowała w Państwowej Szkole Muzycznej II stopnia Nr 2 im. Fryderyka Chopina przy ul. Bednarskiej w Warszawie jako nauczyciel zasad muzyki, kształcenia słuchu i harmonii. W 1969 roku rozpoczęła pracę w Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie na Wydziale Wychowania Muzycznego, przemianowanym później na Wydział Edukacji Muzycznej. Obecnie jest profesorem nadzwyczajnym tej uczelni i prowadzi kształcenie słuchu oraz ćwiczenia z harmonii.

Jako teoretyk muzyki zajmuje się przede wszystkim zagadnieniem kształcenia słuchu w szkolnictwie muzycznym. W latach 2000–2001 opublikowała 6-częściowy podręcznik do kształcenia słuchu pt. Solfeż elementarny, przeznaczony dla klas I–VI szkół muzycznych I stopnia. Podręcznik ten zawiera ponad tysiąc ćwiczeń pochodzących głównie z twórczości muzycznej różnych epok. W roku 2000 został on zatwierdzony do użytku szkolnego przez Ministra Kultury, a następnie opublikowany w Wydawnictwie Muzycznym Triangiel. Solfeż elementarny stanowi propozycję nowej koncepcji nauczania kształcenia słuchu w szkołach muzycznych I stopnia, adekwatną do wymagań stawianych temu przedmiotowi przez muzykę współczesną. Obecnie jest on wydawany w wersji brajlowskiej przez wydawnictwo Toccata.
Po wprowadzeniu Solfeżu elementarnego do użytku szkolnego Maria Wacholc uczestniczy w sesjach naukowych, seminariach i spotkaniach autorskich (AMFC, Warszawa 2000, 2001; Gdańsk 2000, Słupca 2001, Związek Niewidomych w Warszawie 2001, Przemyśl 2001, Żyrardów 2002), omawiając założenia metodyczne podręcznika i zastosowaną w nim nową koncepcję kształcenia słuchu.
Dla szkół muzycznych II stopnia Maria Wacholc opracowała programy nauczania kształcenia słuchu (klasy I-VI wydziału instrumentalnego i I–IV wydziału wokalnego) i zasad muzyki (klasy I–II) oraz trzytomowy podręcznik Czytanie nut głosem, opublikowany w latach 1992–1994 przez Polskie Wydawnictwo Muzyczne w Krakowie. Podręcznik ten został również zatwierdzony do użytku szkolnego i jest stosowany w klasach I–VI szkół muzycznych II stopnia, a także na niektórych wydziałach w akademiach muzycznych.
W swoim dorobku posiada liczne prace przeznaczone dla szkół ogólnokształcących, m.in. Repertuar i wiadomości — podręcznik do muzyki dla klas I–III liceów ogólnokształcących (WSiP 1988 wyd. I; 1999 wyd. IV) oraz zbiory utworów chóralnych: Zaśpiewajmy! Pieśni dla chórów szkolnych na głosy równe (WSiP, Warszawa 1986), Pieśni dla chórów szkolnych na 3 głosy mieszane (WSiP, Warszawa 1989). Z myślą o szerokim kręgu odbiorców opracowała Śpiewnik polski (WSIP, Warszawa 1991), zawierający ponad sto najbardziej znanych polskich pieśni w układzie na śpiew i fortepian, podanych w porządku chronologicznym i z komentarzem historycznym.
Napisała ponadto liczne artykuły, referaty, recenzje koncertów i wydawnictw muzycznych. Publikacje te ukazały się m.in. w Zeszytach Naukowych Akademii Muzycznej w Gdańsku i w Warszawie oraz w takich pismach jak „Ruch Muzyczny”, „Życie Muzyczne”, „Przegląd Powszechny”, „Liturgia Sacra”, Biuletyn ISME, „Wychowanie Muzyczne w Szkole”, „Nasz Dziennik”. Oprócz prac opublikowanych napisała także wiele recenzji wydawniczych na zamówienie różnych instytucji.

MATERIAŁY NA SEMINARIUM Z KSZTAŁCENIA SŁUCHU